De pedagogische civil society heeft zich ontwikkeld tot een cruciaal concept binnen de hervorming van het jeugdzorgsysteem in Nederland. Het idee is dat ouders en kinderen vaak beter geholpen kunnen worden binnen hun eigen sociale netwerken dan in de spreekkamer van een gedragswetenschapper of psychiater. Dit wordt door lokale overheden meestal vertaald naar: het verminderen van de tweede lijn en het versterken van de nulde en eerste lijn. Maar waar liggen de grenzen van de pedagogische civil society? Wat betekent deze benadering voor kinderen en jongeren wiens directe omgeving, ouders en/of sociale netwerk schadelijk is? Veel van deze kinderen hebben ervaren dat voorzieningen waar zij terechtkomen niet konden bieden wat hun ouders niet konden geven. Lokale overheden staan voor de uitdaging om op alle fronten verbeteringen door te voeren. Dat betekent niet alleen de pedagogische civil society vormgeven, maar ook specialistische zorg hierop afstemmen. In plaats van gespecialiseerde zorg alleen maar te verminderen, moeten lokale overheden deze juist naar waarde schatten en wanneer nodig effectief inzetten. Een verandering van het stelsel is een uitgelezen kans om de behaalde resultaten en knelpunten te analyseren en te bepalen waar verbeteringen nodig zijn. Niet alleen de civil society moet herzien worden, maar ook de gespecialiseerde zorg. Het is tijd voor lokale overheden om zich te verdiepen in de rol en betekenis van gespecialiseerde zorg.