In het jaar 2010 werd een seminariepaper geschreven voor het vak Nederlands (Literatuur, Cultuur en Taal) aan de Universiteit van Keulen, met als beoordeling ‘zeer goed’ (1,0). Dit onderzoek richt zich op het Middelnederlandse gedicht “De reis van Sint Brandaan”, dat rond 1150 werd gecreëerd en bewaard is gebleven in het Comburgse handschrift. Terwijl de oudere tekst “Navigatio Sancti Brendani Abbatis”, die ongeveer 200 jaar eerder werd geschreven binnen de eeuwenlange Brandaantraditie, nauwelijks aandacht besteedt aan hiernamaals-motieven, staan deze in de “Reis” juist centraal. Dit is niet verrassend, aangezien in de twaalfde eeuw de spanning tussen de aardse wereld en het hiernamaals, tussen ‘Diesseits’ en ‘Jenseits’, sterk voelbaar was. In de “Reis” is de existentiële vraag over de uiteindelijke bestemming van de mens constant aanwezig op de achtergrond. Het gedicht kan zelfs worden gezien als een eschatologische verhandeling in verhaalvorm, een voorloper van Dantes “Divina Commedia” uit de twaalfde eeuw. Vanwege ruimtegebrek is het niet mogelijk om de hiernamaals-thematiek van de “Reis” volledig te onderzoeken, met inbegrip van het ‘tussen’ hemel en hel, zij het ‘vagevuur’, ‘tussengebied’ of ‘troisième lieu’. Daarom richt de scriptie zich specifiek op de episodes van “De reis van Sint Brandaan” die verband houden met de hel. Het doel van het onderzoek is om te bepalen in hoeverre de beschreven gebeurtenissen kunnen worden geconcentreerd tot een aantal korte en duidelijke geloofspunten, en zo de kern van de eschatologische geloofsleer weer te geven zoals die in de “Reis” is verwoord, voor zover het de hel betreft.