In hoofdstuk 7 van de Wet milieubeheer en het Besluit milieueffectrapportage is een regeling voor de milieueffectrapportage (m.e.r.) vastgelegd, bedoeld om het milieubelang een volwaardige rol te geven in de besluitvorming over bepaalde milieubelastende activiteiten. De verplichting voor een m.e.r. geldt echter meestal slechts voor één overheidsbesluit, waardoor alleen bepaalde milieuaspecten een volwaardige plaats krijgen in de besluitvorming. Uit het onderzoek van de auteur blijkt dat deze flexibele aanpak vaak leidt tot een milieueffectrapportage die zich richt op een gemeentelijk ruimtelijk plan, waarin alleen inrichtingsalternatieven worden besproken (inrichtings-MER), wat resulteert in een niet optimaal functionerende constructie. Daarnaast wordt in het boek opgemerkt dat de Nederlandse m.e.r.-regeling niet volledig overeenkomt met de Europese m.e.r.-richtlijn, met name in situaties waarin de verplichting tot een milieueffectrapportage gekoppeld is aan de vaststelling van een ruimtelijke-ordeningsbesluit.