In het onderwijs van zowel moderne vreemde talen als het Nederlands ligt de focus sterk op communicatieve vaardigheden, taalgebruik en taalvaardigheid. Hierdoor krijgt de inhoudelijke kant van taalgebruik minder aandacht, terwijl kennis van de taal juist cruciaal is voor leerlingen die het Nederlands niet als moedertaal hebben. Door deze nadruk zijn taalbeschouwing en grammatica grotendeels uit beeld verdwenen, terwijl er juist een groeiende behoefte aan ontstaat. In “Fundamenten voor taalbeschouwing” onderzoekt de auteur hoe taalbeschouwing opnieuw vorm kan krijgen en hoe een eigentijdse grammatica eruit zou moeten zien.