Halverwege de vorige eeuw vertrokken jaarlijks enkele duizenden katholieke jongens van twaalf jaar in Nederland naar kleinseminaries: kostscholen voor degenen die het priesterschap als hun roeping zagen. Het idee dat twaalfjarige kinderen het ouderlijk huis verlaten en slechts drie keer per jaar mogen terugkeren, is tegenwoordig bijna ondenkbaar. Sinds de jaren vijftig hebben deze instellingen een grote transformatie ondergaan en zijn uiteindelijk verdwenen. De ‘pubers voor God’ die in dit boek worden beschreven, en van wie velen later een geheel andere weg insloegen, behoren tot de laatste groep die deze authentieke vorm van opleiding heeft ervaren. Nu, bijna vijftig jaar later, proberen zij te achterhalen wat het met hen deed om op zo’n jonge leeftijd abrupt uit het vertrouwde gezin en dorp te worden gehaald en vervolgens een onbekende wereld te betreden.