De Utrechtse hoogleraar Gerrit-Jan Mulder (1802-1880) was van mening dat de natuurwetenschappen een geheel vormen: ‘Niet slechts één wetenschap, maar alle moeten beoefend worden, gelijkelijk beoefend, zal het resultaat succesvol zijn.’ Met deze visie in gedachten richtte de wetgever in 1815 een aparte faculteit voor Wiskunde en Natuurwetenschappen op aan de Nederlandse universiteiten. In de daaropvolgende tweehonderd jaar viel Mulders idee van eenheid uiteen. Nieuwe generaties hoogleraren leidden tot een periode waarin de diverse natuur- en levenswetenschappelijke disciplines zich afzonderlijk gingen ontwikkelen, met een focus op hun onderlinge verschillen. Echter, met de oprichting van een geïntegreerde bètafaculteit aan de Universiteit Utrecht enkele jaren geleden, lijkt de oude eenheid hersteld. In haar boek onderzoekt Patricia Faasse hoe de Utrechtse bètafaculteit in de afgelopen twee eeuwen vorm heeft gekregen. De kernvraag is daarbij of en hoe de natuurwetenschappelijke disciplines erin geslaagd zijn om een uniek en herkenbaar profiel te ontwikkelen.