Bij behandelingen komt het regelmatig voor dat een patiënt niet volledig meewerkt aan zijn herstel. In de medische wereld noemt men dit gebrek aan therapietrouw “non-compliance”, terwijl het binnen de psychoanalyse als “weerstand” wordt aangeduid. In beide situaties is er sprake van tegenstrijdig gedrag van de patiënt: enerzijds is er de wens om beter te worden, maar anderzijds belemmert de patiënt het genezingsproces, bewust of onbewust. Weerstand kan variëren van mild tot hardnekkig. Oppervlakkige weerstand kan vaak eenvoudig worden overwonnen door meer vertrouwen bij de patiënt op te bouwen. Echter, hardnekkige weerstand kan leiden tot langdurige impasses of zelfs het stopzetten van de analyse. Ondanks het klinische belang van weerstand, is er weinig wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Het boek “Weerstand in de psychoanalyse” richt zich op het in kaart brengen van weerstand binnen het psychoanalytische proces. De auteur heeft systematisch onderzocht of het begrip nog steeds relevant is in de Nederlandse psychoanalytische praktijk en hoe het wordt geïnterpreteerd. Dit onderzoek levert een belangrijke bijdrage aan de empirische onderbouwing van weerstand. Het toont aan dat weerstand wordt herkend als een specifiek verschijnsel in het behandelproces en dat het naast een theoretische ook een duidelijke klinische waarde heeft. De vele casussen in het boek bevestigen dit. Naast de empirische onderbouwing biedt het boek ook waardevolle informatie voor de klinische praktijk. Quin van Dam, van oorsprong klinisch psycholoog en psychoanalyticus, werkt bij het Nederlands Psychoanalytisch Instituut (NPI) in Utrecht en heeft een privépraktijk in Leiden. Zijn professionele interesse gaat uit naar persoonlijkheidsstructuren, vertaald in concreet, observeerbaar gedrag en bijbehorende behandelmogelijkheden.