Deze heruitgave bundelt de reisverhalen van Adriaan van Berkel, die oorspronkelijk in 1695 door Johan ten Hoorn in Amsterdam werden uitgegeven. Het eerste deel vertelt over Van Berkel’s belevenissen in Berbice, het oostelijke deel van het huidige Guyana, terwijl het tweede deel een beschrijving geeft van Suriname – een kolonie die oorspronkelijk Engels was, maar in 1667 in Nederlandse handen kwam.

De annotaties van Martijn van den Bel, Lodewijk Hulsman en Lodewijk Wagenaar geven een diepgaande inleiding die Van Berkel’s reizen in hun historische context plaatst. Welke auteurs werden aangehaald in de oorspronkelijke uitgave? Door archiefonderzoek komt er nieuwe informatie naar boven over Berbice’s status in die tijd en de identiteit van de jongeman die in 1670 als secretaris vanuit Leiden naar Berbice vertrok. Zijn vierjarig verblijf en zijn fascinerende ontmoetingen met de inheemse bevolking worden vakkundig belicht door de auteurs, kenners van de lokale geschiedenis.

In 1695 was er in Nederland nauwelijks kennis over de koloniën in de Guiana’s, het gebied tussen Brazilië en Venezuela. Lodewijk Wagenaar, voormalig conservator van het Amsterdam Museum, onthult in zijn analyse van krantenartikelen uit de periode 1667-1695 verrassend veel interessante informatie. Zo sluiten berichten over gewapende conflicten met indianen naadloos aan bij Van Berkel’s verslag.

Maar hoe zit het met Van Berkel’s tweede reis naar Suriname? Het was al bekend dat de beschrijving van Suriname was overgenomen van een Nederlandse vertaling van een boekje uit 1667 door de Engelsman George Warren. Tot voor kort werd gedacht dat het verhaal over de moord op gouverneur Cornelis van Aerssen in 1688 een origineel getuigenverslag was. Nieuw onderzoek toont echter aan dat deze zogenaamde actuele verslaggeving door de uitgever was overgenomen uit de Oprechte Haerlemse Courant. Deze tweede reis blijkt dus volledig verzonnen te zijn!