In 1884 onderging Antwerpen een transformatie die voor de inwoners aanvoelde als de geboorte van een nieuwe stad. De oude stadsmuren waren verdwenen, er waren nieuwe wijken aangelegd en de bevolking was in twee decennia verdubbeld. Dankzij de opheffing van de Nederlandse blokkade van de Schelde was de voormalige provinciehaven op weg om een van de grootste havens van het continent te worden. Traditionele opvattingen over gemeenschap en identiteit werden uitgedaagd. Wie had recht op de stad? Wie maakte er deel van uit en wie niet? De straten van Antwerpen fungeerden als een ‘spiegel van de gemeenschap’ en werden het toneel van conflicten. Martin Schoups brengt de vurige confrontaties in kaart die zich in de openbare ruimte afspeelden tussen liberalen en conservatieven, politieagenten en bewoners van volkswijken, stakers en ‘onderkruipers’. Hij onthult dat er aan het einde van de negentiende eeuw zeer uiteenlopende visies op stedelijkheid bestonden: de kosmopolitische stad versus de behoudende Mariastad, de stad als een gesloten bolwerk versus de open marktplaats, en de stad van het volk versus de stad van de bourgeoisie.