Wat hebben mensen, en vooral kunstenaars, al sinds het begin der tijden gezocht in middelen die een roes veroorzaken? Welke impact hopen ze dat deze middelen op hun verbeelding en creativiteit zullen hebben? En treden deze effecten daadwerkelijk op? Bevindt de kunstenaar zich werkelijk op een ander, meer onthullend pad wanneer hij onder invloed is van een roes? Hoewel deze vragen niet centraal staan in de huidige discussie over drugsproblematiek, zijn ze zeker legitiem. Sommige kunstenaars, zoals Baudelaire, streefden ernaar met behulp van drugs een andere, ‘nieuwe’ en daardoor ‘onbekende’ wereld te ontdekken. Andere schrijvers hebben daarentegen met een beredeneerd gebruik van deze middelen moedig de ‘terrae incognitae’ van de menselijke geest verkend om ook de meest duistere hoeken ervan te leren kennen. Het is prijzenswaardig dat zij zich tot roesmiddelen hebben gewend. Op deze manier probeerden ze voorbij de waargenomen realiteit te kijken, dieper in de menselijke geest, waar ‘chaos’ heerst en het ‘wonderbaarlijke’ zich bevindt. Deze personen vroegen zich af hoe ideeën worden omgezet in taal, schrift of andere vormen van creatieve expressie. Om deze vraag te beantwoorden, gebruikten ze zichzelf als proefpersonen, waarbij de middelen zowel hun creativiteit stimuleerden als antwoorden boden op hun vragen.