Religie krijgt een steeds prominentere plek in onze samenleving en daardoor ook binnen het juridische domein. Dit boek onderzoekt de diverse juridische benaderingen van religie aan de hand van vijf politiek-filosofische ideaaltypen. Ondanks de groeiende invloed van religie in het Nederlandse rechtssysteem, blijft een eenduidige definitie ervan lastig. Soms wordt religie subjectief benaderd, soms objectief, en vaak is het een combinatie van beide. Deze diversiteit kan grotendeels worden verklaard door wetsgeschiedenis en jurisprudentie. Het juridische concept van religie probeert de uiteenlopende redenen voor juridische interpretaties van religie te categoriseren. De auteur bestudeert de juridische benadering van religie vanuit vijf politiek-filosofische ideaaltypen en vergelijkt vervolgens hoe deze ideaaltypen in de rechtsorde worden toegepast. De analyse leidt tot de conclusie dat het recht idealiter uitgaat van een voornamelijk subjectieve visie op religie. Echter, drie elementen zouden dit subjectieve begrip moeten balanceren: een minimale objectivering van het juridische begrip van religie, een strikte controle van de oprechtheid van de rechtzoekende en het invoeren van een beperkingsclausule, vergelijkbaar met artikel 9 lid 2 van het EVRM, bij elk recht met een religieus karakter. Dit boek vult een lacune in een tijd waarin er weinig aandacht is voor de relatie tussen recht en religie. Door zijn unieke benadering is het een onmisbaar werk voor juristen die zich bezighouden met de interactie tussen recht en religie.