Sinds de opkomst van Fortuyn is de spanning tussen publieke managers en professionals een veelbesproken onderwerp. Managers van uitvoerende overheidsdiensten zoals het UWV, politiechefs, bestuurders en ‘divisiemanagers’ in de zorgsector, evenals procesmanagers in het onderwijs, zouden volgens sommigen de werkvloerprofessionals – zoals politieagenten, artsen en onderwijzers – onder druk zetten, hen degraderen en demotiveren. Door hun drang naar groei, hun nadruk op transparantie en registratie, en hun focus op efficiëntie en ‘targets’, zouden managers allerlei problemen veroorzaken op de werkvloer en bijdragen aan kwaliteitsverlies in de publieke dienstverlening. Voor velen ligt de oplossing inmiddels in het verwijderen van deze managers. Dit boek onderzoekt deze beschuldigingen kritisch. Er wordt betoogd dat er binnen de publieke dienstverlening inderdaad veel aan de hand is, maar dat managers niet zomaar de schuld kunnen krijgen. Nieuwe maatschappelijke uitdagingen die zich tijdens en rondom de dienstverlening voordoen – zoals veeleisende cliënten, nieuwe technologieën, betwiste kennis en mediadruk – zijn vaak te complex voor professionals alleen en vereisen juist de aanwezigheid van managers. In plaats van de simplistische post-Fortuynvisie van politici die goede beslissingen nemen en professionals die daaruit voortvloeiende kwaliteit leveren, zonder enige tussenkomst, zijn er goede publieke managers nodig die tussen de politiek en professionals in staan om maatschappelijke uitdagingen aan te pakken. Dit vereist echter specifieke vaardigheden, want het traditionele zakelijke management en de steriele MBA-taal waarop veel publieke managers vertrouwen, schieten tekort.