Aan het einde van de negentiende eeuw kwam de sociale kwestie in volle hevigheid naar voren. Katholieke regeringen werden gedwongen om wetgevende stappen te ondernemen. Hoewel de technische aspecten van deze wetten bekend zijn, zijn de onderliggende ideeën en argumenten in de sociaal-politieke discussies minder goed gedocumenteerd. Dit boek onderzoekt daarom de politieke en wetenschappelijke theorieën over sociale wetgeving in België rond 1900. Het toont aan dat sociaal beleid meer inhield dan alleen een technisch antwoord op praktische kwesties. Sociaal-politieke filosofieën en de politieke cultuur waren eveneens bepalend voor de totstandkoming van sociale wetten. In de negentiende eeuw werd op sociaal-economisch gebied het principe van ‘arbeidsvrijheid’ omarmd. Voor de arbeiders betekende deze vrijheid echter vaak een schijnvrijheid, waar kritiek op was, omdat het eerder een vorm van gebondenheid dan van echte vrijheid was. Dit kwam door de overwegend individualistische benadering van de politiek. Rond 1900 vond er een verandering plaats. Het politieke debat werd nu beïnvloed door wat de auteur een ‘holistische aantrekkingskracht’ noemt. Deze verschuiving in de politieke cultuur wordt zorgvuldig in het boek geanalyseerd. Het schetst de fascinerende en kronkelige ontwikkeling van een individualistische ‘arbeidsvrijheid’ naar een vorm van ‘georganiseerde en gesubsidieerde vrijheid’.