In het Negende jaarboek Oorlogsdocumentatie ’40-’45 wordt aangetoond dat historische analyse zeker ruimte biedt voor individuele verhalen. Ab Caransa deelt in zijn persoonlijke document, Theresienstadt. Schizofrenie in steen, zijn ervaringen als zeventienjarige jongen die samen met zijn ouders naar dit beruchte concentratiekamp werd gedeporteerd. Caransa beschrijft levendig de tegenstrijdige aard van Theresienstadt, wat uiteindelijk leidde tot de gedwongen scheiding van zijn moeder en haar deportatie naar Auschwitz. Het jaarboek bevat ook een artikel over journalist Joseph Willem Kolkman, die tijdens de oorlog van grote waarde was voor Nederlandse vluchtelingen in Frankrijk. Andere onderwerpen zijn de inspanningen van de overheid om het Nederlandse culturele erfgoed tijdens de Tweede Wereldoorlog te beschermen, nieuwe inzichten over de Indonesische dwangarbeid buiten Java tijdens de Japanse bezetting, en de Franse worsteling met hun Vichy-verleden naar aanleiding van de beruchte processen tegen oorlogsmisdadigers zoals Barbie en Touvier. De vaste rubrieken omvatten onder andere een Beeldessay met een recent door het RIOD verkregen fotoalbum van de Joodse bewoners van het bevrijde Bergen-Belsen.