In de tweede helft van de zestiende eeuw vluchtten duizenden Nederlandse gereformeerden naar het Heilige Roomse Rijk. Ze ontvluchtten het oorlogsgeweld, het tekort aan religieuze vrijheid en de verslechterende economie in hun thuisland. Deze studie richt zich op meer dan 2500 gereformeerde migranten en vluchtelingen die zich vestigden in de rijkssteden Frankfurt am Main, Aken en Keulen. Het onderzoekt hoe de Nederlandse migrantengemeenschappen hun religieuze identiteit vormden. Bij het bestuderen van religieuze vluchtelingen is er vaak een neiging om te kijken naar hoe een vlucht de geloofsovertuigingen beïnvloedde. Nederlandse gereformeerde migranten worden vaak afgeschilderd als fervente calvinisten, die een strenge kerkelijke discipline handhaafden en vanuit een gevoel van uitverkiezing leefden. Deze studie toont echter aan dat het niet de vlucht of migratie was, maar juist de dagelijkse omstandigheden in de rijkssteden die een grote invloed hadden op de religieuze identiteit van deze gemeenschappen. Om in de rijkssteden te blijven wonen en werken, moesten de gereformeerde migranten zich aanpassen aan lokale normen in zaken als kerkelijke organisatie, discipline en rituelen. Daarnaast keken ze niet naar Genève voor inspiratie, maar eerder naar Londen en Heidelberg.