Patiënten komen vaak met klachten die niet specifiek zijn en bij verschillende aandoeningen kunnen voorkomen. Daarom gebruiken artsen meestal een probleemgericht denkmodel om een nauwkeurige diagnose te kunnen stellen. Medische studenten krijgen daarentegen vaak thematisch onderwijs met behulp van brede, algemene leerboeken. Hierdoor bestaat het gevaar dat er een kloof ontstaat tussen theoretische kennis en de klinische praktijk. Daarom werd al in 1994, in het raamplan voor medisch onderwijs, bepaald dat het geneeskundig curriculum een probleemgerichte benadering moest krijgen. Dit boek biedt een fundament voor het ontwikkelen en verfijnen van probleemgericht denken binnen de interne geneeskunde. Aan de hand van 29 casussen leert de lezer klinisch redeneren, eerst op basis van de klacht of het initiële beeld, en later ook met behulp van onderzoeksresultaten en nieuwe informatie. Deze klinische analyses zijn bijzonder inzichtgevend voor studenten, co-assistenten en artsen.