In de juridische literatuur wordt het misbruik van het onderscheid tussen rechtspersonen vaak aangeduid als ‘misbruik van de rechtspersoonlijkheid’ of ‘misbruik van rechtspersonen’. Het misbruik van de beperkte aansprakelijkheid die voortkomt uit dit onderscheid, is niet alleen een specifieke vorm van misbruik van identiteitsverschil, maar ook een type schade aan schuldeisers.

In verschillende juridische systemen kan in bepaalde gevallen van misbruik van het identiteitsverschil het onderscheid tussen rechtspersonen worden opgeheven met speciale maatregelen. Echter, volgens het Rainbow-arrest (HR 13 oktober 2000, NJ 2000/698) stelde de Hoge Raad dat een schuldeiser bij misbruik van het identiteitsverschil doorgaans moet terugvallen op een actie uit onrechtmatige daad en dat het opheffen van het identiteitsverschil alleen in uitzonderlijke situaties de juiste manier van herstel is. Desalniettemin blijkt dat een traditionele maatregel zoals de onrechtmatige daadactie in de praktijk niet altijd effectief is om misbruik van het identiteitsverschil aan te vechten. Dit boek onderzoekt:
1. of, en zo ja, wanneer er binnen en buiten faillissement in het Nederlandse civiele aansprakelijkheidsrecht een behoefte en mogelijkheid bestaat om het identiteitsverschil te negeren (door vereenzelviging);
2. hoe deze juridische constructie zich verhoudt tot de onrechtmatige daadactie, de (Faillissements)pauliana en het beroep op schijnhandelen.

Deze publicatie is gericht op juridische professionals, zoals rechters, advocaten, curatoren, bedrijfsjuristen en bestuursorganen die belast zijn met de invordering van bestuursrechtelijke geldschulden, die zich willen verdiepen in de factoren, de (hoofd)varianten en de middelen tegen de benadeling van schuldeisers die gepaard gaat met misbruik van het identiteitsverschil.

Over de auteur:
Mr. dr. J. (Jan) Elbers is werkzaam bij het Ministerie van Financiën.