In de afgelopen decennia is Nederland uitgegroeid tot een multiculturele samenleving. Sinds de Molukse terroristische acties in de jaren zeventig is de bezorgdheid ontstaan dat sociale onvrede onder latere generaties migranten zou kunnen leiden tot geweld. Toch hebben zich in Nederland geen collectieve geweldsuitbarstingen voorgedaan die qua omvang of intensiteit te vergelijken zijn met de rellen in de Franse buitenwijken of de Britse binnensteden. Om te bepalen of dit te danken is aan onze unieke aanpak of eenvoudigweg aan geluk, is er naast literatuuronderzoek gekeken naar Nederlandse situaties waarin de ingrediënten voor onrust aanwezig waren. Het blijkt dat de afwezigheid van grootschalige etnische rellen in Nederland niet louter aan geluk te wijten is. Hoewel de multiculturele samenleving zeker zijn uitdagingen kent, is er geen structurele opeenstapeling van etnisch gerelateerde risicofactoren die vanzelfsprekend tot rellen zouden leiden. De manier waarop de Nederlandse overheid, maatschappelijke organisaties en politie lokaal beleid voeren dat gericht is op sociale cohesie en het wegwerken van achterstanden, draagt, ondanks hobbels, bij aan minder conflictueuze en meer samenwerkingsgerichte relaties. Bij incidenten waarbij etnische spanningen naar voren komen, blijkt een aanpak die zich richt op de-escalatie, met een combinatie van preventie en repressie, empathie en handhaving, effectief te zijn. Het onderzoek introduceert een escalatiemodel dat factoren identificeert die escalatie waarschijnlijk maken, en de effectieve aanpak en redenen daarvoor toelicht.