Deze studie onderzoekt hoe het civiele schadeverhaal momenteel binnen het strafproces wordt toegepast. Er zijn regionale verschillen ontdekt in de manier waarop de voorbereiding plaatsvindt. Daarnaast bestaan er diverse opvattingen onder leden van het Openbaar Ministerie en strafrechters over de rol en betekenis van civiel schadeverhaal, wat leidt tot variaties in de afhandeling. Slachtofferhulp Nederland en advocaten geven aan dat er een gebrek aan inzicht is in de beslissingsprocessen van het Openbaar Ministerie en rechters, wat verwarring veroorzaakt bij slachtoffers. Desondanks is het aantal vorderingen dat (gedeeltelijk) ontvankelijk en toegewezen wordt verklaard de laatste jaren gestegen. Zolang de vordering goed onderbouwd is, hoeven aard en omvang van de schade geen grote obstakels te vormen. Het civiele schadeverhaal heeft zich dan ook een vaste positie binnen de strafprocedure verworven. Tegelijkertijd roept het blijven gebruiken van civiel schadeverhaal spanning op voor het waarborgen van het strafproces.

Het onderzoek doet aanbevelingen om de geconstateerde problemen aan te pakken. Sommige aanbevelingen komen uit de praktijk, terwijl andere voortkomen uit een theoretische verkenning van vier juridische figuren: de schadestaatprocedure, de voorzittersbeschikking, de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel en tarifering. Er is onderzocht of en in hoeverre deze figuren kunnen bijdragen aan de verbetering van het civiele schadeverhaal binnen het strafproces. Zo biedt deze studie niet alleen inzicht in de huidige praktijk, maar ook richtlijnen voor toekomstige verbeteringen.