In 1492 leidde Christoffel Columbus (circa 1451-1506) met zijn ontdekking van de Nieuwe Wereld op het westelijk halfrond een tijdperk in van verovering en kolonisatie door enkele Europese landen, dat eeuwen zou voortduren. Gedurende deze periode zouden grote groepen Europeanen zich in de nieuw ontdekte gebieden vestigen, waarbij zij hun eigen culturele en religieuze gebruiken introduceerden. Deze kolonisatie ging gepaard met de invoering van andere juridische systemen, vaak gebaseerd op de wetten van het land dat het gebied had veroverd. Echter, het rechtssysteem van het moederland werd zelden ongewijzigd overgenomen in de koloniën. De overzeese gebieden werden niet beschouwd als volledig geïntegreerde delen van het moederland, wat het mogelijk maakte dat de juridische systemen gescheiden bleven. Dit was onder andere essentieel voor het in stand houden van slavernij, en daarmee een economie die draaide om grote plantages. Dit boek onderzoekt hoe Europese juridische systemen werden ontvangen in de overzeese gebieden in het Westen.