Domitianus regeerde Rome als keizer gedurende vijftien jaar, van 81 tot 96. Na de onverwachte dood van zijn oudere broer Titus, die slechts twee jaar aan de macht was, nam hij als vanzelfsprekend de troon over. Domitianus zette veel van de beleidsmaatregelen van zijn populaire vader Vespasianus (keizer van 69 tot 79) en zijn broer Titus (79-81) voort. Dit bleek succesvol: in het grootste deel van het Rijk heersten vrede, rust en stabiliteit. De handel en bedrijvigheid bloeiden, hoewel niet iedereen hiervan profiteerde. Onder Domitianus onderging Rome een grote transformatie: geen enkele keizer bouwde zo veel als hij. Veel van deze bouwwerken zijn nog altijd te zien in het hedendaagse centrum van Rome. Toch is Domitianus zelf voor velen onbekend gebleven. Na zijn dood werd hij door de elite, die hem verafschuwde, in de ban gedaan. Men wilde zelfs zijn herinnering zoveel mogelijk uitwissen. Direct na zijn overlijden beschreef de Romeinse schrijvers hem en zijn daden uiterst negatief, wat grote impact had: Domitianus werd als een van de slechtste keizers de geschiedenis in geschreven. Hij werd afgeschilderd als mateloos, grillig wreed, en een echte despoot die eiste als ‘heer en god’ te worden aangesproken. In dit boek onderzoeken de auteurs de oorzaken van Domitianus’ slechte reputatie. Wat ging er mis? Hoe valt deze negatieve beeldvorming te verklaren voor een keizer wiens beleid niet sterk afweek van dat van zijn voorgangers? Een keizer bovendien die veel bouwprojecten voor het volk initieerde? En hoe verliep het leven tijdens zijn bewind, zowel in Rome als in de rest van het Rijk?