In 2006 werd er een protocol vastgesteld voor de diagnose en behandeling van dyslexie. Sindsdien zijn er veel nieuwe inzichten ontstaan met betrekking tot zowel de herkenning als de behandeling van deze aandoening. Daarnaast heeft men in de klinische praktijk uitgebreide ervaring opgedaan met het toepassen van dit protocol. De positieve en negatieve effecten worden steeds duidelijker, wat de mogelijkheid biedt om het protocol te evalueren en te verbeteren op basis van recente wetenschappelijke bevindingen en praktijkervaringen. Dit boek richt zich daarom op de vraag of het protocol aan vernieuwing toe is, en zo ja, op welke manier. Met andere woorden: is er behoefte aan een versie 2.0 van het huidige protocol voor dyslexiediagnose en -behandeling? Om deze vraag te beantwoorden, begint het boek met een samenvatting van het huidige protocol. Vervolgens worden nieuwe wetenschappelijke inzichten over de oorzaken, diagnose en behandeling van dyslexie, evenals praktijkervaringen, besproken. Op basis van deze informatie worden de basisprincipes voor een geüpdatete versie van het protocol uitgewerkt.