Dit boek verkent de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de reguliere rechter en de bestuursrechtelijke instanties. Het vertrekpunt vormt de regeling in de Grondwet en de daarop gebaseerde wetten. De bevoegdheid van de bestuursrechter is een belangrijk uitgangspunt, maar de werkelijke scheidslijn wordt bepaald door de rechtspraak van de Hoge Raad, gebaseerd op het principe van formele rechtskracht. Hoewel hier kritiek op is gekomen, beschouwt de Hoge Raad dit principe als essentieel. In deze tweede editie wordt helder uitgelegd dat formele rechtskracht een effectief instrument is om de taken af te bakenen, en wordt de misvatting dat er veel uitzonderingen op dit principe zijn gecreëerd, rechtgezet. Het aantal uitzonderingen is minimaal en zal in de toekomst vrijwel te verwaarlozen zijn. Het zelfstandig schadebesluit wordt kritisch onder de loep genomen, en recente voorstellen om dit af te schaffen worden met instemming besproken. Spoedprocedures krijgen speciale aandacht. Ook wordt de aansprakelijkheid bij rechtmatig overheidshandelen en de rol van de civiele rechter hierbij uitgebreid belicht. Dankzij de uitgebreide en actuele jurisprudentieverwijzingen is dit boek van groot praktisch belang. Het is nuttig voor zowel belanghebbenden die in beroep gaan bij de bestuursrechter als voor degenen die schadevergoeding eisen bij de civiele rechter. Tot slot dient het als een waardevolle gids voor bestuursorganen en rechters die met beroepen en vorderingen te maken hebben.