Dit boek biedt een filosofische beschouwing over de mens als wezen dat vatbaar is voor psychopathologie. Het mens-zijn wordt bereikt door toetreding tot de taal en het inherente verbod ervan. Net als Adam en Eva zijn we verplicht om een verbod te gehoorzamen. Negeer je dit, dan verandert het goede in het kwade. De oorsprong van dit verbod is onbekend, maar de gevolgen van overtreding zijn duidelijk: psychopathologie, blind idealisme en pure criminaliteit. Dit verklaart waarom grote idealen soms hun tegenpool worden. De wet van de taal kan worden gezien als het “totem en taboe” van ons bestaan. De totem spoort ons aan om de waarheid te spreken, terwijl het taboe ons verbiedt om ons op de plek van de waarheid te begeven. Aangetrokken door destructief genot, wordt dit taboe – het verbod dat in de taalwet ligt – voortdurend geschonden.

Over de auteur(s): Luc Taccoen heeft een graad in de wijsbegeerte en klinische psychologie (KU Leuven). Hij was werkzaam als klinisch psycholoog in het psychiatrisch ziekenhuis van de Broeders Alexianen in Tienen. Daarnaast is hij de auteur van het boek “Op de plaats van de waarheid kan niet meer gesproken worden.”