De huidige preventieve ontslagprocedures in Nederland wijken af van het gangbare civiele- en bestuursprocesrecht. Bijvoorbeeld, de procedure voor het verkrijgen van voorafgaande toestemming voor een opzegging volgens artikel 6 van het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 (BBA) valt onder de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Echter, bezwaar en beroep tegen de beslissing van het UWV om al dan niet toestemming te verlenen, zijn niet mogelijk. Bij de procedure voor ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van artikel 7:685 BW, zijn hoger beroep en cassatie uitgesloten en wordt het wettelijk bewijsrecht niet altijd volledig toegepast. Deze bijzondere procesrechtelijke aspecten staan centraal in deze studie. Er wordt onderzocht wat de reden is voor dit specifieke ontslagprocesrecht en in hoeverre de afwijkingen gerechtvaardigd zijn gezien de gevolgen voor de rechtsbescherming van de betrokken partijen en de norm van artikel 6 EVRM. Kunnen onjuiste beslissingen worden gecorrigeerd ondanks het ontbreken van de normale rechtsmiddelen van bezwaar, beroep, hoger beroep en cassatie? Is dit bijzondere ontslagprocesrecht in lijn met het recht op een eerlijk proces? Ook wordt een rechtsvergelijkend onderzoek gedaan naar het Duitse en Italiaanse ontslagrecht. Bieden deze systemen bruikbare alternatieven voor de procesrechtelijke bijzonderheden in het Nederlandse systeem? Tot slot wordt ingegaan op de Wet werk en zekerheid en hoe het nieuwe ontslagprocesrecht, dat op 1 juli 2015 van kracht wordt, invloed heeft op de huidige procesrechtelijke bijzonderheden in het ontslagrecht. De studie bekijkt kritisch wat deze wet betekent in het licht van de rechtsvergelijkende bevindingen.