In 1523 werd de Friese edelman Jancko Douwama opgesloten in het dwangslot Vilvoorde nabij Brussel, beschuldigd van verraad tegen de keizer. Hij kreeg nooit de kans om zich in een rechtszaak te verdedigen. Met bewonderenswaardige volharding wist hij tien jaar lang de ontberingen en martelingen te doorstaan. Hij vond steun in het vastleggen van zijn strijd voor het zelfbeschikkingsrecht van de Friezen en het weerleggen van de beschuldigingen van zijn tegenstanders. Hiermee verantwoordde hij zich, vooral tegenover zijn vrouw en kinderen. De geschriften van Jancko Douwama werden jarenlang via het secreet de gevangenis uitgesmokkeld en vormen een krachtig ‘document humain’. Ze behoren tot de vroegste en omvangrijkste autobiografische verdedigingen in onze taal. Deze bloemlezing, in modern Nederlands, wil de stem van een mens ‘uit de diepte’ opnieuw laten klinken.