Ik stel dat de door Ter Balkt en Hamelink gepubliceerde teksten in wezen slechts de potentie hebben om gedichten te worden; ze zijn als zaden die de betrokkenheid van een lezer nodig hebben om in diens geest uit te groeien tot volwaardige gedichten. Hierbij zijn het begrip van de vorm en de betekenis die op basis van conventies en lezersintentie worden toegekend, bepalend voor hoe het uiteindelijke werk eruitziet. Ik ben die lezer, de tuinier, die de gedichten heeft gecultiveerd tot wat ze in dit boek zijn geworden, en daarmee ben ik de perfecte lezer voor deze gedichten. Een andere lezer had uit dezelfde teksten heel andere gedichten kunnen laten ontstaan, waarvan hij of zij dan de ideale lezer zou zijn geweest. Orwell schreef: ‘Alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn meer gelijk dan andere.’ Op dezelfde manier zijn alle lezers gelijk, maar dat betekent niet dat alle interpretaties even waardevol zijn. De waarde van een interpretatie ligt in haar overtuigingskracht, een retorische eigenschap. Dit boek probeert aan te tonen dat mijn interpretatie van Ter Balkt en Hamelink overtuigend is en dat hun teksten het beste tot hun recht komen via de aanpak die ik heb gekozen. Het is tevens een uitnodiging aan lezers die deze teksten hebben laten ontluiken, om zelf aan de slag te gaan en nieuwe versies van Ter Balkt en Hamelink te ontwikkelen. Op die manier, om nogmaals een gewaagde metafoor te gebruiken, zal de concurrentie in het zogenaamde vrije literaire debat bepalen welke gedichten uiteindelijk het meest duurzaam zijn.