Het studie- en werkboek “Zelfregulatie” onderzoekt hoe mensen hun zelfregulerende capaciteiten kunnen benutten en hoe professionals in mensgerichte beroepen deze vaardigheden bij zowel hun cliënten als zichzelf kunnen versterken. Er wordt gediscussieerd over de geschiktheid van het begrip zelfregulatie binnen “sociale interventie”. De auteur kiest voor een contextuele benadering om te vermijden dat zelfregulatie te individualistisch, rationalistisch of mechanistisch wordt. Door de nadruk te leggen op contextuele zelfregulatie, gaat het boek in tegen de fragmentatie en aftakeling van het sociale weefsel. De gepresenteerde benadering is gebaseerd op een kritische analyse van acht gedetailleerd gedocumenteerde en geanalyseerde cases uit diverse domeinen van maatschappelijk werk. Hoewel de benaderingen van deze maatschappelijk werkers in sommige opzichten verschillen van die in andere mensgerichte beroepen, komt de kern van zelfregulatie duidelijk naar voren. Veel professionals in de sociale interventie zullen elementen van hun eigen praktijk herkennen in de voorgestelde aanpak. “Zelfregulatie” biedt een schat aan praktijkvoorbeelden, theoretische inzichten en methodische suggesties. Aan het einde van elk hoofdstuk zijn opdrachten opgenomen om de tekst te verwerken.