Na de val van de DDR staat Duitsland voor de uitdaging om voor de tweede keer in vijftig jaar af te rekenen met een dictatoriaal verleden. Na 1945 moest het land omgaan met de zware erfenis van het Derde Rijk, en na 1989/1990 met die van het ‘reëel bestaande socialisme’. De auteur onderzoekt hoe West-Duitsland sinds 1945 met het nazi-verleden is omgegaan en vergelijkt dit met het recente debat over de DDR-erfenis. Welke overeenkomsten en verschillen zijn er tussen de denazificatie van toen en de huidige destasificatie? Welke middelen heeft de democratische rechtsstaat om een totalitair regime te verwerken? Welke trends zijn zichtbaar in de politieke en maatschappelijke discussies over deze donkere periodes in de Duitse geschiedenis? Ondanks de grote verschillen tussen het naziregime en het socialistische regime, ziet de auteur parallellen in de manier waarop beide dictaturen worden aangepakt. Hij uit ook kritiek op de veelgebruikte stelling van het ‘verdrongen’ nazi-verleden en legt uit waarom het debat over het DDR-verleden al in een vroeg stadium zo intens gevoerd wordt.