In ‘Thuis. Het drama van een sentimentele samenleving’ onderzoekt Jan Willem Duyvendak diverse facetten van ons gevoel van thuishoren. Hij stelt dat veel van onze conflicten, frustraties en het populistische ongenoegen voortkomen uit het idee dat we recht hebben op een gevoel van thuiszijn. Door de politisering en de ongekende populariteit van het concept ‘thuis’, raken we echter juist verder verwijderd van dat gevoel. ‘Thuis’ is tegenwoordig een trend. Dit zien we terug in de media, waar zowel Ikea-reclames als romantische films ons laten zien dat er geen plek is zoals thuis. Politieke partijen benadrukken in hun manifesten dat ‘iedereen zich in Nederland thuis moet voelen’. Ook in onze omgeving merken we dit: iedereen streeft ernaar een thuis te creëren, of dat nu in hun huis, wijk, stad of land is. De politiek ondersteunt burgers hier nadrukkelijk bij. Van burgers wordt verwacht dat ze integreren, anderen ontmoeten en zich verbonden voelen met hun buurt, stad en land. Thuisvoelen is geen vrijblijvende keuze meer; het wordt als noodzakelijk gezien. In de afgelopen jaren zijn we gefascineerd geraakt door het idee van ‘thuis’. Uiteraard is het gevoel van thuishoren belangrijk, zowel voor degenen die graag op zichzelf zijn als voor ‘kosmopolieten’. Maar beseffen we dat dit gevoel niet alleen verbindend, maar ook exclusief kan zijn? Dat het in de politiek kan leiden tot de marginalisatie en uitsluiting van nieuwkomers? Ook in ons dagelijks leven speelt deze obsessie een rol. Nederlanders hechten er veel waarde aan om thuis te bevallen en te sterven. We willen ons thuis voelen in ons eigen lichaam en zo lang mogelijk thuis blijven wonen, zelfs wanneer dat steeds moeilijker wordt. Tehuizen, instellingen en professionals moeten het vaak afleggen tegen onze thuis-sentimenten, soms met onbedoelde en ongewenste gevolgen.