Het Universitair Medisch Centrum Utrecht (UMC Utrecht) behoort tot de grootste universitaire medische centra in Nederland. Deze levendige organisatie ontstond in 2000 uit de fusie van de Utrechtse medische faculteit, het Academisch Ziekenhuis Utrecht en het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Het UMC Utrecht staat voor de uitdaging om meer te zijn dan alleen een optelsom van deze onderdelen door onderwijs, onderzoek en patiëntenzorg, de drie fundamenten van academische geneeskunde, te integreren in één geheel, met het idee dat dit synergie oplevert. Dit concept van het UMC ontwikkelde zich in de late twintigste eeuw, gedreven door zowel overtuiging als noodzaak. In een tijdperk van hyperspecialisatie, technologische vooruitgang en stijgende kosten, was er behoefte aan een systeem dat groei beheersbaar kon houden. Door het UMC Utrecht in de context van 375 jaar academische geneeskunde te plaatsen, benadrukt Annemieke Klijn dat de verbinding tussen onderwijs, onderzoek en patiëntenzorg geen vanzelfsprekendheid is. Tot het midden van de negentiende eeuw functioneerden zorg, onderwijs en onderzoek vrijwel los van elkaar: stedelijke gasthuizen waren vooral voor armenzorg, universiteiten waren uitsluitend onderwijsinstellingen en onderzoek werd uitgevoerd door gepassioneerde individuen of binnen geleerde genootschappen. Pas in het laatste kwart van de negentiende eeuw begonnen patiëntenzorg, onderwijs en onderzoek geleidelijk met elkaar verweven te raken. Deze verwevenheid bracht echter ook spanningen met zich mee, aangezien de verschillende belangen niet altijd op één lijn lagen, wat leidde tot discussies en zelfs conflicten. Juist deze spanningen maken de geschiedenis van de academische geneeskunde zo dynamisch en interessant. Waar gingen deze discussies over, en welke pogingen zijn er ondernomen om de spanningen te verminderen?