Sinds het midden van de negentiende eeuw zijn de economische banden tussen Nederland en Duitsland bijzonder hecht geweest. Ondanks de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en de Duitse bezetting, beseften politici en ondernemers dat Nederland voor zijn wederopbouw afhankelijk was van de grote oosterbuur. Dit zorgde voor een dilemma. Aan de ene kant wilde Nederland Duitsland straffen voor het veroorzaakte leed, maar aan de andere kant was het van cruciaal belang om de economische relaties snel te normaliseren. Herstelbetalingen, restitutie en annexatie raakten al snel op de achtergrond. De normalisering van de economische banden met Duitsland bleek zelfs belangrijker voor het Nederlandse herstel dan de Marshallhulp. Toch bleef het Nederlandse beleid dubbelzinnig, tot grote frustratie van Bonn. Na 1949 kon de Bondsrepubliek echter niet zonder de politieke steun van Nederland, dat ook een belangrijke rol speelde als handelspartner en doorvoerland. Nederland en Duitsland waren onlosmakelijk met elkaar verbonden.