Dit boek biedt een inkijk in het dagboek van een jong meisje dat op 13-jarige leeftijd samen met haar moeder en twee jongere broertjes in een Japans interneringskamp terechtkwam. Haar vader en twee oudere broers waren als gevangenen naar een andere locatie gebracht. Wat in het begin nog leek op een vreemde situatie ondanks de ongemakken, ontwikkelde zich langzaam tot een dagelijkse strijd om te overleven, waarbij de allesoverheersende honger centraal stond. Daarnaast waren er het op elkaars lip zitten, het gebrek aan privacy, zware fysieke arbeid, chronische ziektes en de angst voor de dreigende Japanners, die zelfs voor de kleinste overtreding – of zonder reden als ze ‘maanziek’ waren – geweld gebruikten. Toch was er ook ruimte voor humor, kleine vreugden, steeds hernieuwde hoop op een snel einde van de oorlog en een diep verlangen naar hereniging met het gezin. En heel voorzichtig, de gevoelens van een meisje dat volwassen wordt. Dit dagboek diende als een uitlaatklep en gaf een authentiek verslag van het dagelijkse leven in een Jappenkamp, met alle bizarre en soms verschrikkelijke gebeurtenissen, waarbij humor een relativerende rol speelde. Deze herinneringen, die ook getuigen van een snel mentaal rijpingsproces bij een jong meisje, verschenen eerder onder de titel “Kon ik maar weer een gewoon meisje zijn” en zijn nu toe aan een derde druk.