In de jaren twintig van de twintigste eeuw kwam de vraag op of Nederland het zich kon permitteren om kortere werkdagen te hebben dan andere landen. Dit onderwerp werd relevant na de invoering van de achturendag door de Arbeidswet van 1919. Deze verandering kwam voort uit de dreiging van revolutie en gunstige economische vooruitzichten, waardoor overheid en ondernemers instemden met een eis die de arbeidersbeweging al jaren had. De strijd om de achturendag was echter nog niet voorbij. De Arbeidswet van 1919 was de eerste wet die de arbeidstijd voor volwassen mannen beperkte, en er waren nog regelingen nodig voor uitzonderingen. De katholieke minister Aalberse toonde zich net zo progressief als de socialisten door de 45-urenweek in te voeren. Elders in Europa werd de achturendag ook ingevoerd, maar meestal als een 48-urenweek. Toen de economie verslechterde en de revolutieangst verminderde, probeerden werkgevers de achturendag terug te draaien. Er ontstond een strijd over de keuze tussen een 45- of 48-urenweek en over overwerk. De invoering van de achturendag had gevolgen voor de aard van het werk, de productiviteit, de internationale concurrentiepositie en de winstgevendheid van bedrijven. Deze impact wordt onderzocht binnen acht sectoren: scheepsbouw, textielindustrie, steenbakkerijen, bouw, superfosfaatfabrieken, zeepfabrieken, de Limburgse kolenmijnen en broodbakkerijen. In 1922 schakelde Nederland ook over op de 48-urenweek, met ruime mogelijkheden voor overwerk. Voor deze sectoren wordt berekend wat het effect zou zijn geweest als Nederland korter was blijven werken dan het buitenland. Dit boek is een aangepaste versie van een proefschrift waarvoor de auteur cum laude promoveerde. Professor dr. W. Albeda schreef in Trouw over dit proefschrift: “Het verdient een brede verspreiding. Zowel historici als economen en sociologen zullen er met evenveel interesse in lezen als, laten we zeggen, de gemiddelde Trouw-lezer.”