De eenentwintigste eeuw wordt al bestempeld als de eeuw van kennis. Maar wat betekent kennis in een tijdperk waarin: expliciete kennis dankzij internet razendsnel wereldwijd toegankelijk is, computers mogelijk betere kennisdragers worden dan mensen, en individuen zowel zelfstandiger als afhankelijker worden? En welke gevolgen heeft dit voor kennisinstellingen? Een verbindend schema (AGIL) wordt gebruikt om denkrichtingen te analyseren, variërend van Jung tot Porter. Er wordt een pragmatische visie gepresenteerd voor regio’s die streven naar een gezonde kennisstructuur. Dit boek richt zich op regionale beleidsmakers, managers in het (hoger) onderwijs, en iedereen die binnen organisaties met kennis bezig is.

Het boek is opgedeeld in drie delen:

1. Samenwerkingsmotieven
De basisprincipes van de psychologie worden toegepast op organisaties. Er wordt gepleit voor een beter gebruik van teamrollen en het inzetten van ons verbeeldingsvermogen bij het analyseren van organisaties, met behulp van metaforen.

2. Ordeningsprincipes in economie en leren
Regionale besluitvorming wordt van groter belang binnen de wereldeconomie. Het streven is naar gerichte beleidsvoering om de juiste bedrijven naar de regio te trekken en te behouden. In de toekomst draait het om unieke kennisstructuren in plaats van hoge vestigingssubsidies of subsidies die oude bedrijven overeind houden. Lerende organisaties en inwoners zijn essentieel voor deze infrastructuur.

3. Strategievorming voor een kennisonderneming
Als kennis en leren cruciaal zijn, dan zijn kennisinstituten dat ook. Deze instituten moeten duidelijke toekomstscenario’s ontwikkelen. Zonder scenario’s is het onmogelijk om keuzes te maken.