De traditionele ideologieën die altijd nauw verbonden waren met democratie, verkeren de laatste tijd in een crisis of zijn aan het afbrokkelen. Multiculturalisme wordt nu gezien als de nieuwe opvolger. Hoewel het beweert een weergave te zijn van de sociale realiteit – namelijk de multiculturele aspecten van onze samenleving – biedt het een alternatief voor de ‘liberale democratie’. Het trendy taalgebruik van multiculturalisme heeft zich wijdverspreid, wat heeft geleid tot een nieuw soort conformisme. Termen als diversiteit, recht op verschil, culturele eigenheid en identiteit, erkenning en gelijkwaardigheid van culturen, en het recht om je eigen cultuur te behouden, zijn nu dagelijkse kost. Dit boek legt uit hoe deze termen, ondanks hun schijnbare diepgang, vooral als slogans fungeren: ze zijn niet bedoeld om tot nadenken aan te zetten, maar om volgelingen te verzamelen. Hoewel multiculturalisme zich voordoet als de voortzetting van een linkse traditie die streeft naar ‘echte’ gelijkheid, creëert het voornamelijk verwarring over wat die gelijkheid werkelijk inhoudt en vereist. Op deze manier bereikt het het tegenovergestelde van wat het beweert te willen bereiken. Volgens de auteur hebben multiculturele samenlevingen geen nood aan een multiculturalisme dat mensen vastzet in hun eigen culturele identiteit, maar aan een actieve participatiedemocratie waarin iedereen betrokken wordt bij het debat over de doelen en organisatie van hun gezamenlijke leven.