Aan de Universiteit Leiden was het verboden om de werken van Descartes te lezen of zelfs zijn naam te noemen. Ontdek het boeiende verhaal van hoe zijn leerling, Johannes de Raey, gedurende twee decennia (1647-1668) erin slaagde om Descartes’ ideeën te verspreiden in een vijandige omgeving die niet alleen anti-cartesiaans was in de filosofie, maar ook in de geneeskunde. Dit boek is niet exclusief voor filosofen en medisch historici, maar voor iedereen die wil kennismaken met de rijke variëteit van de cartesiaanse filosofie. René Descartes, de 17e-eeuwse denker, zette de traditionele wetenschap op zijn kop door alles in twijfel te trekken. Hij verwierp ideeën die niet door de rede bewezen konden worden. In zijn visie symboliseerde de Ratio de wortels, de fysica de stam en de geneeskunde de takken en bladeren van de cartesiaanse boom. Deze benadering stond haaks op de gevestigde aristotelische theorie, waar observatie de basis van kennis was. De Raey, die door Descartes ooit als zijn beste student werd beschouwd, ontwikkelde een hybride model dat de oude aristotelische en nieuwe cartesiaanse concepten combineerde. Tussen 1658 en 1662 gaf hij privélessen geneeskunde aan de Universiteit Leiden, waarbij hij zijn model gebruikte om menselijke fysiologie te verklaren. Tot voor kort was er niets bekend over de inhoud van deze colleges. De auteur heeft onlangs een disputatie uit die periode ontdekt, wat een nieuw gerecht toevoegt aan het cartesiaanse menu.