Een kind afstaan? In de wachtkamer van de huisarts zit de dertienjarige Henny met haar moeder vanwege buikpijn. Wanneer de dokter hen binnenroept en Henny onderzoekt, zegt hij onverwacht: ‘Ik zie het hoofdje al.’ Paniek slaat toe. Alles gebeurt in een flits. Henny wordt met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht en bevalt zonder enige voorbereiding van een dochter. ‘Ik zie nog vaak voor me hoe mijn baby meteen werd weggehaald.’ Haar dochter werd ter adoptie afgestaan. In het boek EIGEN BLOED delen moeders en een vader die een kind hebben afgestaan hun verhalen. Negen verhalen vol schaamte, verdriet, geheimen, moed, vastberadenheid, twijfels, angst, vooroordelen en nog veel meer. Een kind afstaan? Een groot taboe. Onbegrip ligt altijd op de loer. Moeders die hun kind hebben afgestaan, zijn gevangen in hun eigen geheim. Astrid Werdmuller, schrijfster en maatschappelijk werker bij Fiom, was diep geraakt door de interviews die ze afnam. ‘De eerlijkheid en moed van deze mensen om hun verhaal te delen bewonder ik enorm. De eenzaamheid van ouders die hun kind voor de buitenwereld verbergen, raakt mij diep.’ EIGEN BLOED maakt duidelijk dat het afstaan van een kind een hartverscheurend dilemma is. Lees over de worsteling, de pijn en de kracht van deze moeders. Het leven met hun keuze, zowel de negatieve als positieve gevolgen, wordt uitgebreid belicht. Het resultaat? Vooroordelen maken plaats voor meer begrip en inzicht. Een afstandsmoeder zegt: ‘Er moet veel meer over dit onderwerp geschreven worden. Duizenden moeders durven hun verhaal niet te delen. Dit boek doorbreekt dat taboe.’ Opzij schrijft: ‘Aangrijpende interviews die door hun treffende stijl precies doen waarvoor ze bedoeld zijn: begrip en medeleven oproepen voor vrouwen in een uiterst kwetsbare positie.’ Fiom, een hulpverleningsorganisatie, zegt: ‘EIGEN BLOED is een belangrijk boek voor iedereen die beroepsmatig of privé te maken krijgt met de scheiding tussen moeder en kind.’