Sinds de jaren negentig van de vorige eeuw hebben we een ingrijpende verandering gezien in de scheidslijn tussen publieke en private domeinen. In de huidige wereld vloeien deze twee steeds meer in elkaar over. Traditionele instellingen zoals ziekenhuizen, scholen en woningcorporaties staan onder druk omdat er nieuwe manieren van organiseren ontstaan rond specifieke problemen of maatschappelijke vraagstukken. Hierbij zien we allerlei soorten publiek-private samenwerkingen in netwerkachtige structuren. De vraag rijst of deze samenwerkingen in het belang zijn van de burger of klant, of er nog voldoende democratische controle is, en of de wetten en regels nageleefd worden. Kortom, hoe staat het met goed bestuur? In publiek-private samenwerkingen zijn factoren als externe sturing, concurrentie, samenwerking, overleg, onderhandelingen, winstgerichtheid en kwaliteitsgerichtheid aanwezig. In deze complexe en hybride structuren neemt de voorspelbaarheid, en daarmee de betrouwbaarheid, af. Gaat het hier om de ondernemer, de uitvoerder van wettelijke taken, of de dienaar van het algemeen belang? Deze samenwerkingen vragen om een herziening van de bestaande checks and balances. Toezicht en regelgeving zijn nog sterk gebaseerd op oude sectorale grenzen. Ook dwingen publiek-private samenwerkingen ons tot een heroverweging van kwesties rondom inclusie en exclusie en hoe we omgaan met situaties waarin traditionele vormen van sturing en organisatie volledig zijn veranderd. De vervagende grenzen tussen publiek en privaat stellen overheden, professionals, toezichthouders en controleurs voor fundamentele vragen over goed bestuur in de komende jaren.