De vergrijzing in Vlaanderen verloopt in een rap tempo. Naar verwachting zal het aantal zestigplussers toenemen van 1,6 miljoen naar 2,3 miljoen in 2060, waarbij het aantal tachtigplussers zelfs zal verdubbelen. Vooral de plattelandsgemeenten in Vlaanderen zullen een groot deel van deze vergrijzing ervaren. Veel ouderen zullen ervoor kiezen om thuis te blijven wonen, ondanks dat hun woningen vaak niet zijn aangepast aan hun verminderde mobiliteit. Denk hierbij aan woningen met trappen of waar rolstoelgebruik problematisch is. Daarnaast vormt ook de woonomgeving een uitdaging voor ouderen. Vlaanderen staat bekend om de verspreide ligging van woningen en voorzieningen. In landelijke regio’s zijn dagelijkse voorzieningen vaak alleen met de auto bereikbaar. Bovendien wonen veel ouderen op afgelegen locaties, wat betekent dat thuishulp vaak veel kilometers moet afleggen. Voor de thuisverpleging alleen al komt dit neer op een afstand die gelijkstaat aan 15 keer de evenaar per dag. Informele zorg is ook niet vanzelfsprekend. Wat gebeurt er met ouderen die geen kinderen in de buurt hebben? En met degenen die op het platteland wonen, waar de dichtstbijzijnde buur honderden meters verderop woont en vaak ook op leeftijd is?

Dit boek onderzoekt twee specifieke gebieden: de landelijke Westhoek en het meer verstedelijkte, maar nog steeds landelijke, Kempen. Het ontwikkelt een ruimtelijk model en doet beleidsaanbevelingen.

Over de auteurs
Pascal De Decker, Emma Volckaert en Elise Schillebeecks zijn aangesloten bij de onderzoeksgroep P.PUL (Planning for People, Urbanity & Landscape) van het Departement Architectuur van de KU Leuven. Brecht Vandekerckhove en Céline Wellens zijn partners bij Atelier Romain. Niels De Luyck is onderzoeker bij SumResearch.