Hoe voelt een moeder zich wanneer ze te horen krijgt dat haar zesendertigjarige zoon ongeneeslijk ziek is en hij een verzoek tot euthanasie heeft ingediend? De innerlijke gesprekken die de auteur voert met haar zoon Pieter geven niet alleen een antwoord op deze vraag, maar nemen de lezer ook mee in de laatste fase van Pieter’s leven.

Dit diep persoonlijke en emotionele verhaal biedt meer inzicht in complexe onderwerpen zoals euthanasie en rouw dan een wetenschappelijk essay ooit zou kunnen. Het boek overstijgt het persoonlijke verdriet en raakt aan de kern van onze kwetsbaarheid en sterfelijkheid. Het uiten van verdriet biedt een universeel gevoel van herkenning en troost. Het laat me sprakeloos achter.
Dirk De Wachter

Van verwarring en machteloosheid naar sereniteit en steun. Mieke kreeg negen en een halve week om haar moederrol voor haar zoon af te ronden. Drie jaar later verzamelt ze haar verhalen en analyseert ze haar afscheid en rouwproces. Het enige dat ik kan zeggen, is dat ik diep respect heb.
François Pauwels
Teamarts Omega

Het leven: nog niet begonnen en dan voorbij. De dood: nooit meer. De dood in het leven: van nooit meer naar misschien toch weer. Of toch nog niet?
Jean-Paul Van Bendegem