Aan het begin van de jaren tachtig zorgde de recessie voor onrust in Nederland. Desalniettemin lieten de jongste kunstenaars zich niet ontmoedigen. Volgens hen moest kunst zich uit de musea bevrijden en de straat op, doordrenkt van het echte leven. Ze organiseerden acties en performances, kraakten verlaten industriële gebouwen en transformeerden deze in levendige artistieke ruimtes. Ook richtten ze politieke partijen op. Ze hielden zich bezig met schilderen, fotograferen, experimenteren, speelden in bands, en maakten video’s, piratentelevisie en tentoonstellingen. Hun doel was vrijheid en eeuwige roem. Hun motto was ‘Niet afwachten, maar doen’, met als kernwaarde ‘Energie, dat is belangrijk’. Veel van deze generatie is nog steeds actief als kunstenaar of cultureel ondernemer. In Amsterdam werd Peter Giele (1954-1999) – zowel beeldend kunstenaar, dichter, ontwerper als organisator – een centrale figuur binnen zijn generatie. Hij was mede-oprichter en drijvende kracht achter initiatieven zoals ‘Kale Rie’ Amok, Schaftlokaal Royaal, het kunstenaarsinitiatief Aorta, de club/discotheek/culturele salon RoXY, het Cultureel Genootschap De Donkere Kamer, en niet te vergeten restaurant Inez IPSC. Dit boek eert Giele en zijn tijdgenoten en legt getuigenis af van het fin de siècle van de twintigste eeuw, waarin kunst een radicale wending nam, de punkmentaliteit plaatsmaakte voor decadentie, en deze decadentie uiteindelijk in 1999 met de RoXY in vlammen opging. Het is een tijdsdocument, een terugblik, bedoeld om te leren, te vermaken en bovenal te inspireren.