Op 8 januari 1975 besluit de gemeenteraad van Haarlem tot de bouw van een nieuwe wijk aan de oostkant van de stad, de Zuiderpolder. Deze wijk, bedoeld voor zo’n duizend woningen, zou ruimte bieden voor ‘experimentele’ architectuur en een stedelijke uitstraling hebben. Het idee was om wonen en werken te integreren en om mensen en bedrijven uit de te saneren binnenstad te huisvesten. Er was haast geboden. Toch werd de eerste paal pas op 9 oktober 1986 geslagen, en de eerste kantoren verschenen pas in 2002. Het aanvankelijk geplande ‘snelle bouwen’ nam uiteindelijk meer dan vijfentwintig jaar in beslag. Johannes van der Weiden, een inwoner van Haarlem, had de unieke kans om dit proces van dichtbij te volgen. Hierdoor krijgt de lezer een bijzondere inkijk in het Nederlandse ‘poldermodel’, een klassiek voorbeeld van een cultuur vol compromissen, consensus, vermijdingsgedrag en berekende tolerantie.