Het Europese milieurecht hanteert verschillende soorten en maten van effectgerichte normstelling. Deze normen hebben een aanzienlijke invloed op het recht en het beleid van de lidstaten, met betrekking tot zaken als luchtkwaliteit, waterkwaliteit, Natura 2000 en emissieplafonds voor diverse sectoren. Er is echter geen uniform concept dat de betekenis en juridische gevolgen van deze Europese normstelling definieert. Zijn deze normen een te bereiken ideaal op de lange termijn, of vormen ze minimumnormen waaraan op dit moment of in de nabije toekomst moet worden voldaan? Zijn de normen rechtstreeks gebaseerd op wetenschappelijke inzichten of zijn ze het resultaat van een politieke afweging tussen gezondheids- en milieubelangen enerzijds en economische belangen anderzijds? Wat is hun juridische aard, hoe moeten deze eisen worden nageleefd en kunnen burgers hierop aanspraak maken in rechte, of zich verzetten tegen maatregelen die hen worden opgelegd om aan milieukwaliteitseisen te voldoen? Of is er misschien geen algemeen antwoord op deze vragen mogelijk en zijn de aard en juridische gevolgen van elke milieukwaliteitseis bewust verschillend, afhankelijk van het specifieke milieuprobleem dat ze aangaan? Deze vragen stonden centraal in een gezamenlijk onderzoeksproject van de Universiteit Utrecht (Centrum voor Omgevingsrecht en Beleid) en de Universiteit Maastricht. Dit rapport vat de resultaten samen van het onderzoek dat tussen 2007 en 2010 heeft plaatsgevonden. De bevindingen zijn van belang voor de praktijk van het omgevingsrecht, maar ook voor de wetgever en de discussie over milieukwaliteitsnormen in Europa.