Het verhaal van de heilige Barbara van Nicomedia vertelt hoe haar vader, Dioscorus, haar opsloot in een toren om te voorkomen dat ze zou vertrekken om te trouwen. Tijdens haar opsluiting bekeerde Barbara zich tot het christendom, wat haar vader nog vreselijker vond. Hij gaf haar over aan de lokale rechter, die haar op gruwelijke wijze liet martelen en ter dood veroordeelde. Dioscorus voerde zelf de straf uit, maar werd kort daarna door de bliksem getroffen. Dergelijke heiligenlevens, ook wel vitae genoemd, werden van oudsher gezien als krachtige leermiddelen voor religieuzen. Maar waarom was dat zo? Veel van deze levensverhalen, met name die van martelaren, bieden op het eerste gezicht weinig inspiratie voor navolging. Hoe functioneerden heiligenlevens als educatief middel? Wat konden religieuzen ervan leren? Mathilde van Dijk heeft de levens van de maagdelijke martelares Barbara van Nicomedia onderzocht, zoals die zijn vastgelegd in vijftiende-eeuwse vrouwenconventen in de Nederlanden. Deze vitae zijn bestudeerd binnen de context van de vormingspraktijken in de religieuze gemeenschappen waar ze werden gebruikt. Heiligenlevens hadden daarin een centrale rol. Met haar toegankelijke studie levert Mathilde van Dijk een waardevolle bijdrage aan het hagiografisch onderzoek, de studie van genderrollen, en de vroomheidspraktijken in de Nederlanden tijdens de Late Middeleeuwen.