Aan het begin van de 21ste eeuw lijkt sociale ongelijkheid een minder prominente rol te spelen in onderzoek en beleid. Dit boek laat echter zien dat dit niet komt doordat de ongelijkheid op de arbeidsmarkt is afgenomen. In tegendeel, de inkomensverschillen zijn de laatste decennia juist toegenomen. De flexibilisering van arbeidsrelaties biedt jongeren, die vol verwachting de arbeidsmarkt opgaan, nieuwe mogelijkheden, maar ook nieuwe risico’s die, zoals altijd, ongelijk verdeeld zijn. Bovendien blijven tweede generatie allochtonen kampen met hardnekkige achterstanden. Hoewel onderwijs vaak wordt gezien als het belangrijkste middel om verschillen te verkleinen, blijkt de invloed daarvan minder groot dan men doorgaans denkt. Dit boek bespreekt deze ontwikkelingen aan de hand van recent onderzoek en plaatst ze in een bredere context. Ook de veranderende rol van de overheid komt aan bod.