Op 30 april 1945 pleegt Hitler zelfmoord in een ondergrondse bunker te midden van het verwoeste Berlijn. Bijna 75 jaar later wordt dit door historici algemeen aanvaard als een feit, hoewel er nog steeds mensen zijn die de omstandigheden van zijn dood in twijfel trekken. De precieze details over wat er met zijn lichaam is gebeurd, blijven onduidelijk.

In “De dood van Hitler” wordt geprobeerd om met behulp van zowel traditionele bronnen en literatuur als nieuwere informatie een beter begrip te krijgen van wat er werkelijk heeft plaatsgevonden. Het verhaal reikt tot in de jaren van ons huidige decennium.

Hitlers einde kan niet los worden gezien van zijn persoonlijkheid en zijn opkomst. Daarom begint het boek met zijn vroege jeugd en onderzoekt het zijn fysieke en mentale toestand. Was de Führer geestelijk instabiel of leed hij aan een ongeneeslijke ziekte?

Om Hitlers einde te begrijpen, moet men ook kijken naar de gebeurtenissen in de laatste maanden van zijn leven, toen hij in een door Russische legers bedreigd en zwaar beschadigd Berlijn verbleef. Een groot deel van het boek is dan ook aan deze periode gewijd.

Er blijven veel vragen onbeantwoord: Hoe stierf de man die verantwoordelijk was voor de dood van miljoenen? Wat gebeurde er na zijn dood? Waar is zijn lichaam gebleven? Bestaat er überhaupt een lichaam? Was er sprake van verbranding in de tuin van de kanselarij, of werd zijn stoffelijk overschot – zoals de Russen beweren – naar Rusland overgebracht?

Bieden de vrijgegeven archieven in Oost-Europa nieuwe inzichten in deze kwestie?