Wim Sonneveld bezingt met nostalgie zijn geboortedorp, herinnerend aan de boerenkinderen in de klas en het geratel van een kar over de keien. Het idyllische beeld van het platteland, waar de tijd lijkt stil te staan, wordt door velen gekoesterd – misschien nu meer dan ooit. In onzekere tijden hunkert de moderne mens naar wat verloren lijkt te zijn. De dorpsidylle bood een overzichtelijke wereld vol veiligheid en een hechte gemeenschap. Maar deze traditie en kleinschaligheid kenden ook hun keerzijde: grote sociale verschillen, schrijnende werkloosheid, de invloed van de kerk, zwaar werk en bittere armoede. In de jaren vijftig en zestig veranderde dit. Met steun van de overheid deed de moderne tijd zijn intrede in de Nederlandse dorpen. Boerenbedrijven werden hervormd, het conflict tussen douane en botersmokkelaars verdween door de EU, er verschenen fabrieken en nieuwbouwwijken. Soms waren deze veranderingen pijnlijk, zoals toen bewoners van Spijkenisse weigerden Surinamers te huisvesten. Soms werden ze genegeerd – in 1971 stierven kinderen in Staphorst aan polio omdat ze niet gevaccineerd waren. Soms gingen ze te snel: in Delfzijl werden hele dorpen gesloopt voor nieuwe huizen, die dertig jaar later leeg kwamen te staan. Maar vaak brachten ze echte vooruitgang: 12-jarige dienstmeisjes hoefden niet langer te zwoegen voor Groningse herenboeren, boeren in polder de Zeevang waren dolblij met hun nieuwe boerderijen, en in Sint-Willibrord vonden mensen eindelijk werk. Dit boek bevat tien verhalen over de moeizame transformatie van het Nederlandse platteland, gebaseerd op afleveringen van het populaire tv-programma Andere Tijden. Na bijna twintig jaar is dit geschiedenisprogramma een vaste waarde op de Nederlandse televisie.