Elke levensverhaal kent zijn mislukkingen, maar bij mensen zonder een thuis zijn deze vaak bijzonder ontmoedigend op een rijtje te zetten. Velen van hen ervaren een langdurige en complexe chaos die niet eenvoudig op te lossen is, zoals je dat bijvoorbeeld in een schuur of op een zolder zou kunnen doen. Dit komt door talrijke factoren waar zij zelf weinig invloed op hebben. Dit boek biedt een hernieuwde kijk op thuisloosheid en analyseert de wanorde vanuit diverse invalshoeken, inclusief die van de betrokkenen zelf. De kernvraag is: hoe vinden we een uitweg uit de onverbiddelijke sociale omgeving? In plaats van zich te richten op praktische oplossingen zoals ‘bereikbare huisvesting’ of ‘zinvolle dagbesteding’, onderzoeken de auteurs de betekenis en gevolgen van het dieperliggende probleem: de ervaren sociale overbodigheid. Deze analyse maakt duidelijk waarom alleen betekenisvol contact – de presentiebenadering – werkelijk effectief kan zijn. Echte, oprechte en open aandacht geeft eindelijk uitzicht op sociale inclusie, eer en erkenning, wat fundamenteler is dan het merendeel van de tot nu toe nagestreefde materiële verbeteringen. Zonder erkenning van de verlatenheid wordt elke ogenschijnlijke oplossing ondermijnd.