In de jaren zeventig begonnen journalisten, historici en hulpverleners aandacht te besteden aan een weinig besproken onderwerp: de naoorlogse behandeling van collaborateurs en hun kinderen. De kinderen van ouders met een fout verleden werden nog decennia na de bevrijding buitengesloten, gestigmatiseerd en mishandeld. Terwijl de samenleving medeleven toonde met Joden en verzetshelden, was er weinig vergevingsgezindheid voor deze groep. Hun vaak ernstige problemen vertoonden zoveel gelijkenissen met die van andere oorlogsslachtoffers dat de vraag opkwam of zij niet ook in die categorie moesten worden geplaatst. Was men in staat om de kinderen van foute ouders de nodige hulp te bieden? Hoe werden zij geleidelijk opgenomen in het systeem van psychische hulpverlening? Dit boek onderzoekt voor het eerst hoe deze kinderen zich in Nederland organiseerden, hoe de overheid, hulpverleners en media reageerden op hun roep om hulp, en hoe er ruimte ontstond voor gesprekken over collaboratie.